Φορείς του ορθού λόγου

Σάμπως και δεν σας ξέρω απ’την καλή και την ανάποδη, φορείς του ορθού λόγου; Ήρθε όμως η ώρα να σας γνωρίσει και ο κόσμος όλος, καθώς ξεγυμνώνεστε. Γιατί είστε ήδη γυμνοί, με μόνο ένδυμα το προσωπείο σας. Το προσωπείο του ορθού λόγου.

Σας ξέρω. Είστε εκεί από την αρχή, από την πρώτη μου νιότη. Για να με νουθετήσετε, να με καθοδηγήσετε, να μου δείξετε το δρόμο το σωστό.

Και έχετε πάντα δίκιο, με τα λογικά σας τα επιχειρήματα. Μόνο που το δίκιο σας είναι στείρο, είναι άχρωμο, είναι αναίμακτο. Το δίκιο σας είναι οστά και στάχτες. Το δίκιο σας είναι θάνατος. Και εγώ είμαι ζωντανός. Και θέλω να ζήσω.

Γιατί τόσα χρόνια και ακόμη και εις το διηνεκές, δεν λέτε παρά ένα πράγμα, ένα μονάχα, με όλα σας τα λογικά επιχειρήματα: “Τα πράγματα δεν αλλάζουν – τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν – τα πράγματα δεν πρέπει να αλλάξουν”. Και οι φοβισμένοι κουνούν συναινετικά το κεφάλι.

Δεν είναι ο ορθός λόγος που τους πείθει. Είναι ο φόβος. Ο φόβος της αλλαγής.

Δεν είναι ο ορθός λόγος που σας εμπνέει, φορείς του ορθού λόγου. Είναι ο φόβος. Ο φόβος της απώλειας των κεκτημένων σας.

Δεν υπήρξατε ποτέ νέοι, φορείς του ορθού λόγου. Για αυτό χλευάζετε την άμυαλη νιότη. Δεν υπήρξατε ποτέ ζωντανοί, για αυτό καταδικάζετε εκ των προτέρων κάθε προσπάθεια για αλλαγή. Γιατί η ζωή είναι αλλαγή.

Και ιδού η αλλαγή, η αλλαγή που τόσο τρέμετε, ιδού η ζωή! Όλο και πιο πολύ, μέρα με τη μέρα, μαθαίνουμε να ζούμε μέσα στην αβεβαιότητα, μέσα στο φόβο, μαθαίνουμε να χορεύουμε μέσα στη βροχή. Τρελαθήκαμε και χορεύουμε μέσα στη βροχή!

Όλο και πιο πολύ τρελαινόμαστε! Όλο και πιο πολύ χορεύουμε! Κρυφτείτε στα σπίτια σας και στα γραφεία σας, φορείς του ορθού λόγου. Δεν σας έμεινε τίποτα πια παρά μόνο το δίκιο σας. Το δίκιο σας που είναι θάνατος.

 

 

 

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

18 Νοέμβρη

Επτά χιλιάδες μπάτσοι, σιδερόφρακτοι ιππότες, ροπαλοφόροι, κρανιοφόροι, λευκόκρανοι, κενόκρανοι κοπροκρατούν την πόλη μας. Η άτεχνη επέτειος του Πολυτεχνείου. Θέλεις να τιμήσεις, να διαδηλώσεις, να διαμαρτυρηθείς, να εκφράσεις, να εκφραστείς, να περπατήσεις, να συγκεντρωθείς, να υπάρξεις έξω, έξω από το σπίτι, μέσα στην πόλη, να υπάρξεις ως πόλη; Αδύνατο. Απαγορευμένο.

Και αναρωτιέσαι: Υπάρχει κάποιο εγχειρίδιο επανάστασης, την ύπαρξη του οποίου εσύ αγνοείς, που περιγράφει με τρόπο απαρέγκλιτο τα ιερά καθήκοντα του επαναστάτη εν έτει 2014; Γιατί κάθε χρόνο είναι πάντα το ίδιο; Γιατί οφείλεις να συγκεντρωθείς την 17η του Νοέμβρη στο Πολυτεχνείο και να διαδηλώσεις προς την πρεσβεία των Η.Π.Α υπό αυτές τις συνθήκες; Γιατί να μην συγκεντρωθείς – έτσι, για ποικιλία – μια φορά κάπου αλλού; Γιατί όχι μια άλλη μέρα; Γιατί πάντα στο Σύνταγμα και όχι στην Ομόνοια; Γιατί πάντα Μίκης και Φαραντούρη και όχι Rage Against the Machine ή Μωρά στη Φωτιά; Γιατί πάντα καθημερινές και όχι Σαββατοκύριακα; Γιατί πάντα πρωί και όχι βράδυ; Γιατί με τα συνδικάτα και τα κόμματα και όχι από μόνος σου;

Γιατί είσαι τόσο προβλέψιμος; Για να διευκολύνεις το έργο της επιτήρησής σου;

Γιατί είσαι τόσο βαρετός; Για να εξασφαλίζεις την απροθυμία μου να συμμετέχω;

Ποιος είναι πιο ζωτικός για το σύστημα; Οι μηχανισμοί καταστολής και προπαγάνδας ή τα κόμματα της Αριστεράς που καθοδηγούν την αντίσταση σε μονότονες, προβλέψιμες, συνεπώς παντελώς ακίνδυνες μορφές έκφρασης;

Ελπίς καμιά. Εώς ότου βρεθούν εκείνοι που θα τιμήσουν το Πολυτεχνείο στις 18 του Νοέμβρη ή στις 16 του Νοέμβρη ή στις 21 Απρίλη, εκείνοι που θα επαναφέρουν στην αντίσταση τη φαντασία, το απρόβλεπτο, το γέλιο, το πνεύμα, υπερ-ρεαλιστές των χαρακωμάτων, υπερ-μαχητές του ρεαλισμού. Ο εξεγερμένος άνθρωπος, ο ολόκληρος άνθρωπος, ο διακτινιζόμενος από το μέλλον στο τώρα, τώρα.

apebose-o-mitsaras

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Man-lover

Προσπαθεί να βρει επιχειρήματα για να ευθυμήσει. Δεν υπάρχει κανένα.

Αλυσοδεμένος όχι σε υψώματα, όχι βέβαια, όχι για την πολλή αγάπη προς τους ανθρώπους, όπως ο Προμηθέας. Αλυσοδεμένος στη γη – η δύναμη της βαρύτητας. Έτσι το έχει θελήσει, υλοποιούμενος, ενανθρωπιζόμενος.

Έτσι το θέλησε – είναι επιλογή του, είναι δική του επιλογή αυτές οι αλυσίδες. Θα μπορούσε να τις έχει κόψει εύκολα, με δυο στιβαρά χτυπήματα στους αστραγάλους, να επιστρέψει στο σπίτι. Αναληφθείς.

Διάλεξε να έχει πόδια αντί για φτερά, να είναι βαρύς, να είναι αδέξιος, άνθρωπος. Το επέλεξε. Θυμάται τώρα. Το έχει επιλέξει.

Διά τήν λίαν φιλότητα βροτών – για την πολλή αγάπη προς τους ανθρώπους, όπως γράφει ο Αισχύλος στον Προμηθέα του. Θυμάται τώρα. Δεν έχει έρθει εδώ για την πάρτη του. Δεν θα το ονόμαζες ευθυμία, όμως ένα αίσθημα ικανοποίησης και ηρεμίας εδραιώνεται μέσα του.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Αμφίπολη

Αμφίπολη –  η πόλη όπου ισχύουν και τα δύο. Όχι το ένα ή το άλλο. Όχι η Ετερόπολη. Ας ξεμπερδεύουμε πια με τον πρωτόγονο δυϊσμό τόσων χιλιετιών, με τον δυϊκό πρωτογονισμό μιας ανθρωπότητας που εύκολα θα την ονόμαζες “γοριλλότητα”.

Αφήστε με να σας ρωτήσω: είστε γυναίκες που γίνατε πέτρα; ή πέτρες που γίνατε γυναίκα; Και εσείς γελάστε μαζί μου, γελάστε με την αφέλεια μου και απαντήστε: μα και τα δύο!

“Μα και τα δύο! Είμαστε και τα δύο!”

“Και για αυτό η δύναμή μας είναι τεράστια. Γιατί είμαστε πέτρα και γυναίκα μαζί. Μιλάνε για την κατάρα  αυτών που ξυπνάνε τους Φαραώ μέσα στους τάφους τους και εμάς μας ξεσκεπάζουν χωρίς αιδώ, χωρίς δέος, μας ξυπνούν από τον αιώνιο ύπνο μας χωρίς δεύτερη σκέψη. Εγκωμιάζουν το παράστημά μας στα δελτία ειδήσεων. Και δεν βλέπουν το αιγυπτιακό χαμόγελο στα χείλη μας.”

“Χειροκροτούν την ομορφιά μας στα δελτία ειδήσεων, στα καλλιστεία ερειπίων, ποιοι; οι Δολοφόνοι της Μνήμης!”

“Είμαστε Αιγύπτιες. Είμαστε οι Δαναϊδες. Και σκοτώνουμε τους άντρες μας στον ύπνο τους.”

“Είμαστε οι Φύλακες του Τάφου. Εκδικούμαστε. Εκδικούμαστε αυτούς που χρησιμοποιούν την ομορφιά μας, χωρίς να βλέπουν την αλήθεια μας. Γιατί ομορφιά και αλήθεια είναι ένα”.

640px-Danaides_Waterhouse_1903

 

Έτσι μιλούν οι Καρυάτιδες – μετανάστες ενός μακρινού παρελθόντος. Γιατί υπάρχουν οι μετανάστες στο χώρο, υπάρχουν και οι μετανάστες στο χρόνο. Και  οι Καρυάτιδες της Αμφιπόλεως είναι και τα δύο.

Για αυτό και σε εσάς τους Έλληνες εστάλη ο Σωκράτης. Για να καταλάβετε ότι ο ασχημότερος όλων είναι ο ομορφότερος όλων. Γιατί ομορφιά και αλήθεια είναι ένα.

Εσείς που χρησιμοποιείτε την ομορφιά τους για τα ιδιοτελή σχέδια σας είστε ήδη καταδικασμένοι. Πολιτικοί,δημοσιογράφοι, εργολάβοι – τίποτα δεν σας σώζει. Η κατάρα του τάφου είναι ήδη πάνω σας. Οι απολιθωμένες γυναίκες – οι εκθηλυμένες πέτρες – σφραγίζουν τη μοίρα σας.

Δεν ένιωσα ποτέ υπερήφανος που γεννήθηκα Έλληνας. Ένιωσα μόνο τυχερός που γεννήθηκα Έλληνας. Που μιλάω αυτή τη γλώσσα και βλέπω αυτό το φως.

Αυτή η γλώσσα και αυτό το φως είναι η τύχη μου. Ανάμεσα στη γλώσσα και το φως, ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο δεν διαλέγω. Μα και τα δύο! Είμαι και τα δύο!

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Περί Ελευθερίας του Λόγου

Πραγματικά δεν σταματά να με εκπλήσσει η αμετροέπεια των διάφορων σχολίων στο ίντερνετ. Όχι πως αντέχω να τα διαβάσω. Στα πρώτα 2-3, ανεξαρτήτως του άρθρου που σχολιάζεται και του θέματός του, με έχει καταλάβει τέτοια ναυτία που το ένστικτο αυτοσυντήρησης αναλαμβάνει τα ηνία και απλά κλείνω τη σελίδα.

Δεν θέλω εδώ να αναφερθώ στην ουσία των σχολίων, στο κατά κανόνα προσβλητικό ύφος τους, στην παντελή απουσία επιχειρημάτων, στα άθλια ελληνικά τους, στην προσφιλή τακτική της ανώνυμης, δημόσιας διαπόμπευσης οποιουδήποτε διαφωνούντος. Αναφέρομαι στην ίδια τη δυνατότητα που το ίντερνετ δίνει σε όλους τους ανθρώπους να διατυπώνουν γνώμη και να την εκφράζουν δημόσια.

Δημοκρατία; Ή Οχλοκρατία; Και πόσο αυτά τα δύο διαφέρουν μεταξύ τους;

Μιλάμε για τεράστιες μάζες ανθρώπων που για πρώτη φορά στη ζωή τους διατυπώνουν γραπτώς τη σκέψη τους και ταυτόχρονα τις δημοσιεύουν, για όλους εκείνους που ποτέ δεν είχαν έστω ένα ημερολόγιο να γράψουν πέντε γραμμές δικές τους, για εκείνους που σε μια δημόσια συζήτηση θα ντρέπονταν να συμμετάσχουν για να μην αποκαλυφθεί η ένδεια των γνώσεών τους και η νοσηρότητα των ιδεών τους. Όλοι αυτοί γράφουν και εκφράζονται δημόσια.

Πρόκειται για μια τόσο συγκλονιστική αλλαγή που η ίδια η γραφή και η έκφραση δεν μπορεί να παραμείνει ίδια, η διαδικασία της γραπτής έκφρασης αλλοιώνεται στην ίδια την ουσία της.

Ο Νίτσε, ελιτιστής και προφητικός όπως πάντα έγραφε περισσότερο από ένα αιώνα πριν. “Άλλος ένας αιώνας από αναγνώστες και θα βρομίσει και το ίδιο το πνεύμα. Το ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να μάθει να διαβάζει, αυτό είναι κάτι που στην πορεία χαλάει όχι μόνο το γράφειν αλλά και το σκέπτεσθαι. Κάποτε το πνεύμα ήταν θεός, μετά έγινε άνθρωπος και τώρα έγινε ολότελα όχλος.”

Και πράγματι, όσο ο αναλφαβητισμός μειώνεται τόσο αποδυναμώνονται και εξαφανίζονται οι ανθρωπιστικές σπουδές. Είναι τυχαίο; Ποιος διαβάζει σήμερα το Θερβάντες, το Σταντάλ, το Ντοστογιέβσκι, το Νίτσε;

Και ναι, και το δικό μου κείμενο είναι πεταμένο μέσα στο βόρβορο του ίντερνετ, μία γνώμη ανάμεσα σε δισεκατομμύρια γνώμες, ισότιμα, “δημοκρατικά”. Είναι εδώ η θέση του; Θα βρει το δρόμο του; Θα βρει εκείνους για τους οποίους προορίζεται; Μήπως τελικά θα πρέπει να βρούμε άλλους τρόπους επικοινωνίας, λιγότερο δημοκρατικούς, περισσότερο μυστικούς, άλλους τρόπους γραφής, σκέψης; Μία άλλη γλώσσα για άλλους ανθρώπους; Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι; Υπάρχουμε;

Παρακαλώ μην σχολιάσετε.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Riding Gravity

Πραγματικά δεν ξέρεις πού να σταθείς μέσα σε αυτό το ναρκοπέδιο. Και έτσι επιλέγεις να μείνεις ακίνητος, γιατί το επόμενο βήμα σου μπορεί να είναι και το τελευταίο.

Υπάρχει διαφυγή, μέσω του αέρος, αν μπορούσες να πετάξεις. Όμως η βαρύτητα σε καθηλώνει και τα φτερά σου τα φτιαγμένα από κερί έλιωσαν προ πολλού. Illusions perdues – ανατιναγμένα αγάλματα και ναοί – κατεδαφισμένη Δρέσδη των ονείρων σου.

Οπότε – πως δεν το βλέπεις; – πρέπει να σκάψεις, να σκύψεις και να σκάψεις με γυμνά χέρια τη γη, βαθιά, ακόμη βαθύτερα, βαθύτερα από τις νάρκες, βαθύτερα από τη σκέψη, να διανοίξεις μόνος σου τη σήραγγα που θα μπορέσει να σε βγάλει απέναντι.

Ο μόνος δρόμος είναι μέσα, ο μόνος δρόμος είναι κάτω, μέσα στο χώμα και την κοπριά, μέσα στη σήψη και τη βρωμιά, να καβαλήσεις τη βαρύτητα, να τιθασεύσεις τη βαρύτητα, περνώντας απέναντι. Με τη μύτη και το στόμα κλειστά – απέναντι.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Αγάλματα

Ενίοτε γράφω. Ενίοτε σωπαίνω. Ενίοτε κραυγάζω. Ενίοτε σφυρηλατώ.

Και στα αλήθεια το σφυρί ταιριάζει καλύτερα στο χέρι μου από την πένα. Μ’αρέσει να κατεδαφίζω – και πάνω απ’όλα μ’αρέσει να κατεδαφίζω ναούς και αγάλματα.

Τα αγάλματα πρέπει να τα χτυπάς στα γόνατα για να σωριαστούν – μια και έξω. Η μέθοδος του δόκτορα Νίτσε.

Και να που ξεμείναμε από αγάλματα. Βοήθεια μας! Δεν έχουμε τι να προσκυνήσουμε, τι να λατρέψουμε. Αλίμονό μας!

Οι προσκυνητές τρελάθηκαν, οι προσκυνητές ορμούν ο ένας στον άλλον, οι προσκυνητές αλληλοτρώγονται., αλληλοθυσιάζονται πάνω στον ερειπωμένο βωμό.

Ξεμείναμε από αγάλματα. Μακάρι να ξεμέναμε από προσκυνητές.

Γιατί τα αγάλματα ενίοτε συντρίβονται από μέσα, γιατί,  όπως λέει και ο ποιητής, τα αγάλματα δεν είναι στο μουσείο, τα αγάλματα είμαστε εμείς, καληνύχτα, καληνύχτα.

Posted in Uncategorized | Leave a comment